Emozioen adierazpena

Sarritan kexu agertzen gara gure seme-alaben portaera zakarragatik. Agian galdetu beharko genioke gure buruari nolako adibidea ematen diegun gure egunerokoan; hau da: zer nolako heziketa emozionala xurgatzen duten etxeetan.

Gure balaunaldikook, gehienok behintzat, ez dugu jaso inolako formakuntza berezirik giza-baliabideetan edo hazkunde pertsonalean, besteak beste.

Esan dezakegu, arlo honetako ikasgaiak inguruarekiko izan dugun behaketaren eskutik etorri direla. Hala eta guztiz ere, zenbat bider pentsatu izan ote dugu ez diegula ongi irakatsi guk gure esperiantziaren bidez ikasitakoa

Adibide bat ipintzearren, hor ditugu kirol egitasmoen inguruan ohiko diren intolentzia gertaerak. Norberaren askatasuna bestearen askatasunaren muga berean inguratu behar dela badakigu, eta etxean sarri mintza gaitezke ideia horren esanahiaren inguruan. Baina zenbat aldiz galdu izan ditugu paperak aurkako taldekideen aurrean mokoka? A zelako aldea bai, esatetik egitera…

Lehengunean aho zabalik utzi zidan gazte talde batet. Futbol partida bat ikusten zeuden, eta beraien artean lehían zenbiltzan talde bietako zaletu eta jarraitzaile sutsuak batu ziren. Giro goxoa eta beroa uztartzeko gai zirela argi adierazi zuten, partidak iraun zuen denbora guztian. Askenean, batzuk pozik eta ez hainbeste besteak,baina bai erakutsi ere gizon eta emakume legez portatzerik badagoela.

Denok gara erantzule!!!

Todas y Todos Somos ResponsablesEra askotako deiak jasoten ditugu 116111 zenbakian. Sarritan gurasoak izaten dira telefonearen beste aldean, seme-alabekin etxean dituzten arazoez galdezka, interbidea bilatu nahirik.

Arazo larrien berri eman digute behin baino gehiagotan. Agian, lehenagoko aitona-amonei zinesgaitzak egingo zaizkien tamainakoak; hots: mehatxu zitalak, txantaiak edo agresio fisiko ulertezinak.

Nola ulertu horretako gertaerak? Gure ustetan, etxean dirudi dagoela portaera horien muina,….zati handi batean, behintzat.

Ez da erraza aholkuak oparitzea. Nola adierazi aita edo ama bati, seme-edo alaba gaztearen portaera lotsagarria hura etxean sortua izan dela?. Nola irakatsi beraz kasu horietan, heziketa ahula medio, baloreetan eta erantzunkizunean ez direlako hezi eta hazi gaztetxoenak etxe horretan?

Gazteen portaera guratsu edo krudelen erantzuleak eurak baino ez dira. Baina portaera horien sorreran eta mantentzean zer ikusi handia dute gurasoek. Baina horrelakorik inork ez du nahi izaten entzun, errazago baita kanpoan jartzea erru guztia: ustezko masu-maistra baldarrak batetik, komeni ez zaizkien lagun itsusiak bestetik, edo eroak baino zoroago dauden psikologo afizionatuak, besteak beste. Aitzakiak anitzak; nola ba?

Gazteak nahi dutugu eskuratu, eta ez gara guri dagokiguna onartzeko gauza. Kontu xelebrea ezta?

Portaera bortitz horiek, etxean mamitutako utzikeriaren tamaina berekoak ez al dira?

Apurtutako inozentzia

Autoz nentorren lanerako bidean irradian 12-urtetako neskato baten haurdunaldiaren berri eman dutenean. Dirudienez hamaika urte zituela, bere amaren bikotekideak bortxatua egin zuen.

Sei hilabete pasatu dira eta ume honen egoeraz inor ez da jabetu. Bere aita kartzelan zelarik, gure gaztetxo honen sabel borobilari ez dio antzeman bere amak. Nabaria zena, ez da inoren bistara ageri. Aldiberean, lizunkeri  ustelez eta indarra erabiliz bortxatua izan da gizaki legez nekez izendatu daitekeen indibiduo batengatik.

Autoritateek  kasua ezagutu bezain pronto Patria Potestatea kendu egin diote amari eta baita berengan Tutela hartu ere, lehenbiziko babes neurri bezala.

Kontutan harturik gertatutakoaren larritasuna, ematen du neurri hauek behin betikoak izando direla, eta neskatoa eta bere umetxoa beste familia batetan egokituko dutela; agian, harrera familia batetan.

Ez dirudi neska honen bizitza erraza izan denik, eta ez dut uste epe batetan samurtuko zaionik. Nahiko nuke, autoritatateen esku dauden neurrian, hauek emango balioke familia ordezko bat eta hauekin etorkizun oparoagoa. Neska honek aukera merezí du ikas dezan zer den benetako maitasuna, eta baita ulertzeko maitakorra  dela eta pozik bizetzeko  eskubide osoa duela ere.

Hooligana da nire aita!!!

Joan den asteburuan lagun batzuen seme baten hockeyko partida ikusten joan nintzen.

Erabat negargarria gurasoen portaera. Ikusi beharra zegoen nola akuilatzen zituzten bere semeek aurkariei egurra emateko eskatuz.

Penagarria eta ulergaitza!! Banekien eskola-kirolaren inguruan honelako gertakariak noizbehinka eman ohi zirela, baina berta-bertatik ikusi eginak artsekabetu zidan.

Gaur egundarian irakurri dut artikulu interesgarri bat. Hemen uzten dizuet irakurri nahi baduzue. Oso ona da (nire aita hooligana da).

Mutziako futbol federazioak, orain direla urte bi, haur-mailetan ematen diren hitzezko indarkeriaren nibela aztertu zuen. Ondorengoa izan zen atera zuten konklusioetako bat: “Oinarrizko futbolean sortzen diren iskanbila guztien atean, %80a gurasoen erru da. Psikologoak, arbitroek eta kirolariek biolentzia bukatzeko desiatzen daude”.

Muturreko adibebide bat lehengo egunean gertatu zen: aita batek arbitro bat bota zuen lurrera zaplada bat emanez.. Aldiz, justu kontrako jarrera 15 urteko gazte batek plazatu zuena, jarraitzaile nagusiei esanez errespetuz tratatzeko arbitroa.

Biolentzia fisikoa alde batera utzita, esan beharra dago seme-alabek honelakoetan ikaragarrizko presioa jasaten dutela bere gurasoengandik, beraien autoestimua eta giza-segurtasuna gutxietsita suertatzen delarik.

Futboleko kontua ez ezik, beste kirol batzuetan ere gertatzen den fenómeno bat da hau.Zaragozako Unibertsitateko Kirol Psikologiako irakaslea den Fernando Gimenoren ustez, “seme-alabek bere gurasoen onespena bilatzen dute”.

Egoera hauetan mesu desegokiak ematea nahi baino errazago egiten zaie gurasoei (“onena izan behar zara eta ezin didazu hutik egin!!!”), eta egokietatik urrun ohi dabiltza (“ahalegindu zaitez eta ondo pasatu!!!”). Umearekiko ospe nahiak, kontrakoa ekar diezaiekete guraso batzuei!!!

Argi daukat beti gaudela hezitzen eta beti izando garela eredu hezitzaile gure seme-alabentzat!!!