Eutsi gogor Kurtsoaren amiaerari!!!

  • Ai ama!! Ze urduri nago!!Zenbat gauza ikasi behar dut eta zenbat lan amaitzekol l!…ez daukat denborarik…zer egingo dut??
  • Zertarako egingo ditut hainbeste ahaleginak ?…ez daukat astirik…eta gainera nire gurasoak beti nire atzetik…”ikasi gehiago”,” utzi Mugikorra!!”” ordenagailua logelatik kanporatzeko” beti…kaka zaharraaaa!!!!

Kurtsoaren amaiera benetan sasoi txarra da hainbat eta hainbat ume eta gazteentzat.

Kurtso osoko  nekeaz gain, udaberriak ere bere eragina  du, eta hain nekatuta  gaude, udako oporretarako zain…azken ebaluaketa, Ekainako azterketak… Hainbat eta hainbat ikasleentzat Maiatza eta Ekaina benetan gogorrak bihurtzen dira .

Batzuk ez dituzte egin hiruhilabeteko lan guztiak eta pilatzen ari dira…beste batzuk nahiz eta oroar emaitza onak euki, “Eutsi gogor Kurtsoaren amiaerari!!!” irakurtzen jarraitu

BAT, Bullying-aren aurkako taldea

“… Nire alabak beste adingabeko batez erasota izaten ari da eskolan. 13 urte ditu.  Eskolak ikerketa egingo dutenaren berri eman didate baina oraindik ez didate ezer ez esan … haurrek oso gaizki dago,  nekez jaten du,  gauero amesgaitzak ditu eta egunero gehiago kostatzen zaio eskolara joatea …  ¿ Zer egin dezakegu? ¿ Hau bada bullying-a ezta? Nire alaba lagundu nahi dut eta egoera hau lehenbailehen amaitzea …”

Zerbitzuan jasotzen ditugun deien eredua dugu aurreko idazkia. Lehen eguneko postean aipatu genuen bezala, Zeuk Esan haurrei eta nerabeei  laguntzeko telefonoa  da, non adingabekoak zein familiak edo  adingabekoekin harremanetan dauden pertsonek deitu dezakete. Dohainik eta oso garrantzitsua anonimoa gainera, ez du inolako aztarnarik usten fakturan.

Gaira bueltatzen,  Bullying-a edo  eskola jazarpena, beti eman den egoera dugu, lehen izenik ez zeukan baina eskola alorrean inposatua zegoen lehendik eta gainera normalizatua.

Orain, heltzen zaizkigun galderen artean, komunenak hurrengoak dira: “BAT, Bullying-aren aurkako taldea” irakurtzen jarraitu

Arbuioak mugetatik haratago egozten zaitu

Gaurko post-ean, proposatzen dizuedan gaia lehengo egunean argitaratutakoarekin “Maitasunetik gorroto izatera, edo nola izorratu bizitza seme-alabei” zerikusia du.

Egoeran sartuta: Banaketaren ostean, noizbehinka, haurretariko norbaitek eska daiteke ama edo aitarekin bizi nahi izatea, ustezko iskanbilak baitirela medio batekin, bestearekin bizitzea bururatzen zaio irtenbidea bezala.

Sarritan, batez ere nerabezarora iristean eta ohiko bizipen gorabeheratsuak gorpuzten zaizkiela, gurasoek ez dute erraz asmatzeko nola jokatu gazteen berehalako exijentzien aurrean.

Banaketen harira, ahuleziak agirian geratzen dira. Batzuetan nagusien arteko ikusiezina, besteetan seme-alabak gurasoekin izan ditzaketen arazoak begi bistan gera daitezke. “Arbuioak mugetatik haratago egozten zaitu” irakurtzen jarraitu

Heldu ikusezinak

Zaharkitze programatua edo “erosi, bota eta erosi” gure garaietako zeinua da. Kontsumoa sustatzeko modua dugu hau, ekonomia mugitzeko era berria, gastu arruntaren bidez. Berria hobea delatan oinarritzen da eta gainera beharrezkoa. Baina badarama inplizitua deabruaren tranpa; ez da ezer irauten, ez da ezer birziklatzen …

Bakarrik inporta zaigu lortu daitekena, mugikor eredu berria, oraintxe irten den “app”aren…. azken bertsioa gaurkotua edo auto berriak dauzkan prestazioak.. Tekno – semantikak gure egunerokotasunaren jabe egin da. Birziklagarriak al gara helduak belaunaldi berrien begietara?

Ez dugu iragana etsipenez oroitu behar, pertsona helduak estimu eta arretarekin ikusiak ziren garaietan, ezagupenaren igorleak. Ezagupen biografikoa: bizitako bizia, kontakizunez beteta.

Errepikatzen dut, gaur egun lehenaldiak ez dauka garrantzirik, buruan sartu baitigute berria dena neurrigabeko grinarekin hartu behar dugula; “botatzeko, erosteko eta berriro zaramara botatzeko”. Menderatzeko oso saia den irrika, mass-mediak gure heziketaz arduratzen dira, hauek dira doktrinatzen gaituztenak, kontsumoan hobeto sentitzeko aurkitzen dugunaren ideian.
Depresioaren kontrako sendagai moduan planteatzen da kontsumismoa, baina hau izugarrizko tranpa bihurtzen da … biolentzi puntu bat dakar, ezin dugu itxaron, ezin dugu besteen ikuspuntua onartu … gure zilborra momentu guztiak begiratzeko gonbidatzen digu, (Neu, Neurekin eta neuretzat) hori legea bada zelan itxaron egingo dugu? … zelan onartu besteek esaten digutena?… zertarako frustrazioa?

Agresibitatea estrukturala da, gizakiaren estandarrean dator eta horregatik araututa egon behar da, modu kaotikoan ager ez dadin. Bizikidetzaren aldeko apustua egin nahi badugu, konpultsiora bultzatzen gaituen bultzada kontrolatu behar dugu. Egunerokotasunean eta harremanetan bilakatzen den bultzada hori.

Bullyng-a egunero medioetan agertzea, ez da berria izatez. Betidanik eman da baina gaur egun esan behar dugu, garaiko ezaugarri propio, berezi eta desberdinekin agertzen dela. Ezaugarri horien artean bat deigarria da; heldu baten esku- hartzeak adibidez, gaur egun ez da hain erabakigarria ezta erauzteko erraza, duela 20 urte bezala.

Seme alabek gurasoen kontrako indarkeriaz hitz egiterakoan, gurasoen aginpidearen (Autoritas) erorialdiotaz hitz egiten dugu. Mendetasuna errespetuzko balioa bezala ez dago hain ziurtatuta, modu berean, gurasoak ez dira umeen iparrorratza ezta ere haien gidariak, haien galderak edota zalantzen aholkulariak..

Pantaila dugu gurasoen lekua kendu duena eta bihurtu dena gazte eta adingabekoen gida edo erreferentea gure garai hauetan. Erantzunak eta lagunak bilatzen dituzten lekua da, beti ahaleginez ospea edo fama zenbatzeko.

Ez da jolasteko tresna bat besterik; google, yahoo …etabar, haien gidariak bihurtu dira, haien gustuak, hezkuntza eta harremanetarako tresnak eskaintzen dizkiete eta gurasoek bitartean ez dakite zertan dabiltza. Lehen, txikiak bideoaren aurrean jartzen genituen denbora pasatzeko, orain Tablet baten aurrean sarean sartzeko, ordenagailuan … eta gidarien lana egiten du gida erakuslea izan gabe.Pantaila baten aurrean helduaren harremanen gabe ezin dute inpultsoa kontrolatu eta haien bizitzako barneko GPSrik gabe dabiltzate.

Maitasunetik gorroto izatera, edo nola izorratu bizitza seme-alabei

Agurrak gure blogera eta blogeroei!!

Zeuk Esanen dei anitzak jaso ohi ditugu, bateko eta besteko galderak mahaigainean jarriz.

Adi entzun, esaten digutena ulertzen saiatu eta nolabaiteko sostengua, irtenbidea edota hausnartzerako unea eman, hartzeko erabakiak garbiago izan daitezen. Gure lana informazioa eta aholkularitza ematea izan arren ez dugu makila magikorik.

Taldea osatzen dugunok, aspaldiko zortzi urte hauetan, denetarik entzun dugu; batzuetan zalantzak, doluak, aurreikuspen latzak, pozak edota baita esker oneko hitzak ere, besteetan. Prestatuta egon behar gara, profesionalak baigara.

Aldiz, oraingoan nik nahi dut hartu hitza. Eta blog hau hartuko dut tresna gisa zuengana iristeko. Eta galdetzera noa  orain eta hemen: Hasieran, hainbeste  maitatu izan ziren gizaki bi nolatan pasatu daitezke  , atzean utziz bizipen haiek eta,  elkar gorrotatzera, biziki batzuetan, gainera?. Barru barruko gorrotoa azaleratuz, aldameneko haur edota neska-mutil koskor hoien bihotzean uxatu gaitza izango den izua, tristura  edota nahastura sortuz? Umeak maltzurki erabiliz, bikotekide ohia mintzeko? “Maitasunetik gorroto izatera, edo nola izorratu bizitza seme-alabei” irakurtzen jarraitu

Ama, irakasleak begitan hartu nau!!

El Profe me tiene Manía

“…Aizan! Dirudienez matematikako irakasleak begitan hartu omen du nire semea. Ez dakit zer dela eta, nire semea ez baita batere zaila traturako. Hori bai, ez da isilik geratzen den horietakoa, zer do zer gaizki iruditzen bazaio. Berba egiten du, bere iritzia emanez; ez baikaude diktadura garaian…Zer pasatzen da irakasle honekin? Elizan egongo balira bezala portatu behar al dira ikasgela bertan?. Entzun iezadazu neska !!! zer egin behar dut irakasle honen portaera salatzeko?Nire semea ikaratan baitago eskolara joateko eta hor dabilkigu denak suspendituko dituenaren ikaraz…”

Ba, bai: 116111 telefonoan inoiz izan ditugu honelakoak. Gurasook agian arinegi epaitzen ditugu irakasleen alegiazko portaera traketsak, berauen ikuspuntua kontutan hartu barik, edota gure umeena soilik hartuta.

Guraso hauek irakaslearekin hitz egitera joan daitezen aholkatuz gero, sarri askotan ezetzaz erantzun ohi digute. Kontua zera da: sarritan ume horiek bere partea izaten dutela salatzen dituzten gertaeretan, eta bere gurasoek ez baldin badoaz irakasleen ikuspuntua ezagutzera, tirabirak zakartu egin daitezkeela etengabe.

NORK HEZITZEN DITU GURE SEME-ALABAK?

Galdera honi nolabaiteko erantzuna emateko asmoz ezinbestean, behar bezalako hiztegi bati begiradada bat eman diogu. Bertan jakin izan dugu heziketa hitza latinetik datorrela, ex ducere hitzetik, hain zuzen ere, eta bere esanahia bideratu dela, bidean ipintzea barne gaitasunak osoki hedatze aldera.

Ez dago hezitzeko modu bakar eta finko bat. Aldiz, heziketa era desberdinak toki bakoitzeko ohiturekin eta ritoekin lotuta dago, bertako kultura eta haren ezaugarriekin, eta baita garai edo epoka anitzekin ere. Ezin  da gauza bera izan Madrilen edo Taiwamen emanten zaion heziketa haur edo gazte bati, ez eta gaur egungo europan eman ohi dena, iraultza industriala gauzatu aurretik ematen zenarekin alderatuta, esate baterako.

Uste dut heziketa praktikak bi ardatz izan behar dituela kontutan, besteak beste. Batetik, hazkuntza eta bestetik orientabidea. Hazkuntza betidanik izan dugu amatasunari lotua, haurreekiko zaintzari, hain zuzen ere, non afektibitatea eta kontaktoa hain garrantsitzuak diren.

Bestalde, orientabidearen gakoa beste bide batzuetatik doa. Metafora nautiko bat erabiliz, aipa dezakegu barne GPS bat bezalako zerbait trasmititzea litzatekela, agian. Bizitzarako iparra nondik norakoa den, eta nondik nora dabilen. Istorikoki aitari zegokion eginbeharra izan da, baina gaur badakigu  ez dela norbaiti lotutako eginkizuna, eskurarazi egin behar den laguntza mota bat baizik. Konpainia egin, adi entzun, adibidearekin irakatsi eta ezinegonaren desoreka nola eutsi, orientazioa delako horren ñabardura batzuk lirateke, besteak beste. Guzti horiek aberasgarriak dirudite amaren besoetatik irten eta aitaren eskuetara heltzerako trantzean, gerora begira.

Heziketa eginkizun hauek, hazkuntza eta orientazioa hain zuzen ere, krisialdian daude gaur egun. Azpikoz-gainera esango genuke. Haurtzaindegiak eta haurreskoalek txikienen kargu egiten dira, garai bateko amen hazkuntza eginbeharrak betetzen ahaleginduz. Eta mugikorrak eta on-line jokoek gure gaztetxoen atentzioaren orientazioa erabat xurgatua dute, aitei tokia lapurtuz.

Garai bateko oroimina ez omen da laguntzarik hoberena  irtenbide berriak aurkitzeko. Bestalde, badakigu ezin garela teknologiak dakarskigun aurrerapen eta era anitzetako tresneri sorreraren aurrean entzungor egon, edota albo batera begiratu, umeek egin ohi duten bezala begi bistan duten panorama latzeegia egiten zaienean. Baina eraberean, komeni zaigu kontuan hartzea familietan ez dela giro telebistako pantailatik irtetzen den abotsa, etxean entzuten den bakarra bada. Telebista, tableta, ordenagailua, mobila; hau da: tresnak, gadgetak, aparatu hipnotizadoreak, egia esan. Hauek guztiek, elkarrizketa lapurtzen digute, eta batzuetan asperturik egoteko plazer ahaztua ere, gogaiturik egotea txarto ikusita baitago gaur egun.

Kezkagarriak egiten zaizkigu asperaldiak eta arinaketan zerbait  bilatu beharra izaten dugu, egonezin hura tapatzeko. Baina jakin dezagun, une horiek onak direla, gure sorkuntza abian jartzen dutelako, eta sortzaile bihurtzen garen einean kontsumitzaile hutsak ez gara izango.

Pazientzia ez galtzeko trikimailu batuzk

https://youtu.be/vVOudiHeRMo

Oinarrizkoa dugu pazientziaz mintzatzea gure seme-alaben heziketaz ari garenean. Gure haurren egunerokoa zoragarria izanik, badaude uneak non gure onetik ateratzen gaituzten. Kontu horio onartua egon behar da, guraso izatearen izkutuko ezaugarria baita.

Oporraldiak atarian ditugularik, eta kontutan izanda egunean zehar gehiagotan izango garela beraiekin, hemen doazkizue aholku batzuk muturreko iskanbilak sahieste aldera.

1. Haurren jarreren helburua ez da gu zoratzea, eta ez ditugu hartu behar guri min emateko sortuak balira bezala.
2. Beraien portaerak, mugimenduak, ekintzak, etabar ez dira nagusioi dagozkigunak, baina aldiz, gaztetxoen bizibeharrekin bat datoz.
3. Arreta eskeintzak ezinbestekoak egiten zaizkie, eta guri atenditzea dagozkigu
4. Arauak zenbat eta argiago, asko ere hobeto. Gainera, ez legoke batere txarto noizbehinka beraiek ere parte hartuko balukete arau horien plangintzan.
5. Hemen ohiko trikimailu xume batzuk, tentsioak gainez ez egiteko, hau da: arnasa hartu, hamarrerarte kontatu, etabar
6. Ekintza desberdinetan partehartu beraiekin, horrela errazago baita giro lasaiagoa sortzea.
7. Beraien sentipenez kargutzen edota hauek izenda ditzaten lagunduz gero, erosoago egingo zaigu beraiekin harremana
8. Egin dezagun barre. Umore ona beti da ezinbesteko antidotoa egoera bihurriak zuzentzeko.

Ez dira beste munduko kontuak hemen aipatutakoak, baina ez dago soberan noizbehinka mahai gainean jartzea. Ea baliogarriak egiten zaizkizuen, behintzat, noiz edo noiz. Eta batez ere, goza ezaue oporraldiez!!

Hooligana da nire aita!!!

Joan den asteburuan lagun batzuen seme baten hockeyko partida ikusten joan nintzen.

Erabat negargarria gurasoen portaera. Ikusi beharra zegoen nola akuilatzen zituzten bere semeek aurkariei egurra emateko eskatuz.

Penagarria eta ulergaitza!! Banekien eskola-kirolaren inguruan honelako gertakariak noizbehinka eman ohi zirela, baina berta-bertatik ikusi eginak artsekabetu zidan.

Gaur egundarian irakurri dut artikulu interesgarri bat. Hemen uzten dizuet irakurri nahi baduzue. Oso ona da (nire aita hooligana da).

Mutziako futbol federazioak, orain direla urte bi, haur-mailetan ematen diren hitzezko indarkeriaren nibela aztertu zuen. Ondorengoa izan zen atera zuten konklusioetako bat: “Oinarrizko futbolean sortzen diren iskanbila guztien atean, %80a gurasoen erru da. Psikologoak, arbitroek eta kirolariek biolentzia bukatzeko desiatzen daude”.

Muturreko adibebide bat lehengo egunean gertatu zen: aita batek arbitro bat bota zuen lurrera zaplada bat emanez.. Aldiz, justu kontrako jarrera 15 urteko gazte batek plazatu zuena, jarraitzaile nagusiei esanez errespetuz tratatzeko arbitroa.

Biolentzia fisikoa alde batera utzita, esan beharra dago seme-alabek honelakoetan ikaragarrizko presioa jasaten dutela bere gurasoengandik, beraien autoestimua eta giza-segurtasuna gutxietsita suertatzen delarik.

Futboleko kontua ez ezik, beste kirol batzuetan ere gertatzen den fenómeno bat da hau.Zaragozako Unibertsitateko Kirol Psikologiako irakaslea den Fernando Gimenoren ustez, “seme-alabek bere gurasoen onespena bilatzen dute”.

Egoera hauetan mesu desegokiak ematea nahi baino errazago egiten zaie gurasoei (“onena izan behar zara eta ezin didazu hutik egin!!!”), eta egokietatik urrun ohi dabiltza (“ahalegindu zaitez eta ondo pasatu!!!”). Umearekiko ospe nahiak, kontrakoa ekar diezaiekete guraso batzuei!!!

Argi daukat beti gaudela hezitzen eta beti izando garela eredu hezitzaile gure seme-alabentzat!!!

Irudia CC Flickr-tik

Haurtzaroa eta pornografia?

Har ezazue agur bero bana blog-eko jarraitzaile guztiok.

Formakuntza interesgarri batetan izan gara egunotan, zenbaitetan, eguneratzea garrantzitsua baita; interesgarria eta beharrezkoa izan da. Konpainia onean egon gara, gainera. Atsegin handiz egiten dugu topo beste profesional batzuekin, hauen esperientziak aberasgarri egiten baitzaizkigu. Lan eremuan perspektiba mantentzen laguntzen didan bultzada horietako bat da hau. Formakuntzan jorratutako gaia “Erotika 2.0: zibersexua, sexting-a eta nerabezaroan ematen den intimitatearen pornografizazioa” izan da. Ikastaroa, Gazteen Euskal Behatokian antolatu da, Gasteizko EMAIZE Sexologia Elkarteko Raúl Marcos Estrada-ren eskutik, giro apartean. Eta merezi izandako sentsazioaz baliatuz, hausnarketa pertsonal bat banatu nahiko nuke.

Guraso bezala, haurrak edozein mehatxurengandik babesten ahalegintzen gara, jakin badakigulako batzuetan, gazteek, teknologia berrien erabilpen desegokia egiten dutela. Ondorioz, teknologia berriak satanizatzen ditugu eta sarrera blokeatzea hautatzen dugu, babesaren izenean. Baina, zer lortzen ari gara guzti honekin?

“Haurtzaroa eta pornografia?” irakurtzen jarraitu